Powłoka epoksydowa na szyny zbiorcze

Proszek żywicy epoksydowej infiltruje powierzchnię szyn zbiorczych podczas-etapu topienia w wysokiej temperaturze, tworząc po piaskowaniu mikroskopijną nieregularną strukturę, a po zestaleniu tworzy „efekt unieruchomienia”. Ta metoda klejenia różni się od powierzchniowego mocowania kleju. Kiedy powłoka jest poddawana działaniu siły złuszczającej, uszkodzona powierzchnia pojawia się wewnątrz powłoki, a nie na styku powłoki z metalem.

Ostre krawędzie i rogi szyn zbiorczych to obszary, w których natężenie pola elektrycznego jest najbardziej skoncentrowane i gdzie istnieje największe prawdopodobieństwo uszkodzenia izolacji. W procesie natryskiwania proszkowego wykorzystuje się efekt klatki Faradaya pola elektrostatycznego w celu preferencyjnego osadzania naładowanych cząstek proszku w obszarze końcówki. Po wypoziomowaniu i zastygnięciu formuje się naroża przejściowe łuku o grubości nieco większej od płaszczyzny pod powłokę szyn zbiorczych proszkiem epoksydowym.

Podczas procesu utwardzania termicznego cząsteczki żywicy epoksydowej ulegają-reakcji sieciowania, tworząc-trójwymiarową strukturę sieciową. Sama struktura ma wyjątkowo niską porowatość i może skutecznie blokować przenikanie mediów korozyjnych, takich jak para wodna, mgła solna i pył przemysłowy. Zabezpieczenie szyn zbiorczych powłoką to nie tylko izolacja elektryczna, ale także kompleksowa izolacja środowiskowa podłoża metalowego, epoksydowa powłoka proszkowa szyn zbiorczych.

Różnica we współczynniku rozszerzalności liniowej pomiędzy powłoką epoksydową a podłożem miedziano-aluminiowym jest kontrolowana w rozsądnym zakresie poprzez optymalizację receptury. W teście cyklicznym w szerokim zakresie temperatur od -40 stopni do 125 stopni, powłoka nie wykazała pęknięć, łuszczenia się ani rozwarstwiania powierzchni stykowych, co gwarantuje, że sprzęt pozostanie niezawodny w trudnych warunkach temperaturowych, takich jak na zewnątrz lub w pojazdach po zastosowaniu farby izolacyjnej do szyn zbiorczych.